Chyba to nie ten czas. Nie to miejsce. Nie ten ¶wiat.

Zrobi³am siê ostatnio zajêta. Leniwa. Szczê¶liwa i mniej szczê¶liwa. Rymy mniej wiêcej zamierzone, z tym ¿e raczej mniej.

Problem jest chyba w tym, ¿e gdy wszystko zmierza w "z³±" stronê jest ¼le. U mnie wszystko posz³o w stronê stosunkowo "dobr±" i nie mam prawa narzekaæ. Szkoda.

Ko³o fortuny jak zwykle mocno zakrêci³o moim ¿yciem. Ciekawa jestem, czy urodzenie siê pod szczê¶liw± gwiazd± to rzeczywi¶cie takie b³ogos³awieñstwo, jak teraz mi siê wydaje.
Z rzeczy skrótowych, które przez ostatnie kilka notek uparcie uwa¿a³am za zbytnio idealistyczne i nieosi±galne trzeba by wymieniæ rozpoczêcie zupe³nie nowego ¿ycia, w b³yskawicznym tempie osi±gniêcie przynajmniej czê¶ciowej samodzielno¶ci, przyspieszony rozwój w kilku kluczowych kierunkach, mocno skrystalizowane plany na mieszkanie, byæ mo¿e nie do koñca w³asne, ale i na to pewnie czas przyjdzie, za to dostatecznie w³asne, aby by³o satysfakcjonuj±ce.
Na szczê¶cie pozosta³o mi jeszcze ca³kiem du¿o piêknych marzeñ. Marzeñ o lecie i o wakacjach. O morskich falach i z³otym piasku, o muszlach kryj±cych w sobie szum morza. O szczytach gór i w±skich, górskich szlakach na których hula wiatr. O polach i rosie na trawie, o bieganiu boso, gdy dopiero wstaje s³oñce. I o innych, nieco bardziej osobistych rzeczach, które je¶li wierzyæ plotkom s± piêkniejsze ni¿ wszystkie inne.
Tak, jestem szczê¶liwa.

Ostatnio chyba nawet czê¶ciej ni¿ zazwyczaj jestem zniechêcona. A nie powinnam byæ, powinnam siê raczej skoncentrowaæ na tym co mo¿e, i co bêdzie, fajne w nadchodz±cych miesi±cach. Gdyby to jednak by³o takie proste.
Dobija mnie du¿o ró¿nych rzeczy, zdawa³am sobie dobrze dobrze sprawê, ¿e niektóre z nich trudne bêd±, jednak widaæ zdecydowanie niedostatecznie. Irytuje mnie moje rozchwianie - w jednej chwili jestem wdziêczna, ¿e wszystko mi przychodzi szybko i uk³ada siê po mojej my¶li, w drugiej mam ochotê przeklinaæ los za k³ody, jakie ustawicznie mi rzuca pod nogi.
Na dobr± sprawê przynajmniej wiem, choæby czê¶ciowo, na jakim stojê gruncie - na ruchomych piaskach, na których rozpaczliwe miotanie siê mo¿e powodowaæ pogorszenie siê ca³ej sytuacji. Podejrzewam jednak, ¿e piaski i ja mamy inn± definicjê miotania siê i mam wra¿enie, ¿e to ja dysponujê t± niepoprawn±.
Zapewne jeszcze du¿o czasu minie, zanim choæby zdecydujê siê rozegraæ wszystko tak, jakbym chcia³a (bior±c pod uwagê idealistyczn± wersjê powiedzenia siê planów). Na usprawiedliwienie przed sam± sob± mogê tylko stwierdziæ, ¿e to z powodu nieciekawych do¶wiadczeñ i w jednym przypadku z obawy przed powtórk± z rozrywki. Oraz z przeczucia, ¿e jednak to jeszcze nie ten czas, co powinien byæ.
Ogólnie wszystko raczej na plus, ale podej¶cie niezgrabnej panikary z nieznanych przyczyn w moim ¿yciu zaczyna wygrywaæ. Chocia¿ chyba tak jest zawsze, je¶li w ¿yciu pojawia siê jaki¶ cel i na dobr± sprawê równe szanse na spieprzenie przedsiêwziêcia jak na jego powodzenie.
Gdybym mia³a o co¶ prosiæ zdecydowanie poprosi³abym o kilka kilo odwagi. I p³aski brzuch do kompletu.